Les premières impressions des 6 / De Zes

Les premières impressions des 6 / De Zes
Les premières impressions des 6 / De Zes - © Tous droits réservés

Pour la cinquième année consécutive, l’opération " Les Six/De Zes " permet à 6 jeunes de donner leurs impressions sur les prestations des candidats lors du Concours Reine Elisabeth. Ces étudiants au Conservatoire, trois francophones et trois néerlandophones, commenteront la compétition au travers de leur regard de jeune pianiste.

Apolline :

Fin de la première semaine des éliminatoires du concours Reine Elisabeth. Je suis une des "Six" et je suis ravie! En tant que pianiste, écouter chaque candidat, qu'il soit bon ou excellent, m'apprend sur moi-même !

Mon coup de coeur jusqu'à présent : Kana Okada. Cette Japonnaise de 25 ans allie parfaitement respect du texte, souplesse du phrasé, intelligence musicale, personnalité et groove! Waouw, c'était époustouflant!! Je suis impatiente de l'entendre dans la suite ;)

Pas de candidat belge retenu pour la demi-finale malheureusement... La légèreté de Florian et la solidité de Yannick n'ont pas convaincu le jury. Mais bravo à eux pour avoir si bien représenté notre pays!!

Vadim : 

J’ai assisté aux éliminatoires durant 3 journées différentes, qui m’ont chacune laissé une impression distincte. Par exemple, la deuxième partie samedi soir était d’un niveau exceptionnel- avec deux candidats sur trois sélectionnés. Comme chaque année ce qui m’a émerveillé dans ce concours est la diversité des interprètes, ce qui rend cet événement particulièrement enrichissant pour moi en tant que pianiste et pour les auditeurs en général. Cependant, les pianistes qui m’ont le plus accrochés sont ceux qui sont parvenus à créer des atmosphères entièrement différentes. C’est alors que je me sens vraiment transporté à travers l’espace-temps, de la polyphonie baroque aux couleurs subtiles de l’impressionnisme Français. Un interprète qui a particulièrement réussi à me faire voyager était l’américain Henry Kramer, dont je retiendrai notamment la fluidité exceptionnelle et la beauté du phrasé.

En ce qui concerne les Belges, j’ai seulement pu assister à la représentation de Florian Noack. C’est un pianiste d’une grande maturité qui parvient à créer un son magnifique. Entre autres, j’ai été ému par son interprétation de la sonate de Schubert. Je suis donc bien sûr déçu qu’il ne soit pas passé en demi-finale, mais cela ne change en rien mon idée de lui : c’est un pianiste talentueux, que j’irai écouter en concert !

Lenaart:

Malgré mon agenda chargé lors du concours Reine Elisabeth, j'ai quand-même pu me faire une première impression du dernier.
Mercredi 4 mai lors de la session du soir à Flagey, j'ai pu contempler le jeu de 6 jeunes musiciens talentueux. Après la fin de la soirée je me suis encore rendu compte du niveau élevé de ce concours international.
Malgré le fait qu'on a avoir avec des pianistes, l'un aussi motivé et discipliné que l'autre, j'ai forcément eu mes interpretations préférées.
L'école russe, qui ne m'est pas inconnu et m'a appris tellement de choses lors de mon propre parcours musical, n'a pas pu exceler cette fois-ci.

Les prestations de Alexei Tartakovsky et Anna Dmytrenko étaient bouleversantes niveau technique et sonorité, mais avaient du mal à s'alterner avec des passages plus légers qui nécessitaient plus de poésie.

L'étude en do majeur, opus 10/1 de Chopin, interpretée par Denis Zhdanov, était, quant à elle, exécutée avec une finesse incroyable.

Le chinois Ning Zhou avait capté mon attention pendant son interpretation du mouvement 'molto moderato' de la sonate en Si b de Schubert (malgré sa longueur!), mais encore plus pendant l'exécution de l'étude en la mineur op.25/11 de Chopin qui était d'une musicalité et fluidité inconcevable.
Bref, cette soirée m'a en tout cas donné l'envie de parcourir les autres candidats et leurs programmes lors de la demi-finale.

Lenny:

Hoe heb ik de eerste ronde ervaren? Hieronder beschrijf ik het:

Ongeacht hoe een muziekliefhebber je bent, een eerste ronde van de kew is echt een marathon. 76 kandidaten horen in 6 dagen is een zware opdracht voor de jury.

Uit de twee sessies die ik live heb kunnen bijwonen kan ik afleiden dat elke kandidaat zeker trots mag zijn op zijn prestaties. Iedereen had een immens hoog niveau maar desondanks waren er nog altijd verschillen te zien tussen de kandidaten. Iedereen zijn techniek was verbluffend, dus de verschillen waren vooral te merken in hun uitstraling, muzikaliteit en muziekkeuze. Sommigen kwamen direct in hun muziek, terwijl anderen er na de prelude & fuga pas inkwamen.

Wat hard opviel waren de constant wederkerende stukken. Veel kandidaten kozen dezelfde Chopin etude of Sonate. Hierdoor waren er verschillende interpretaties en was het makkelijker voor om mijn favorieten uit te kunnen kiezen.

Ik ben blij dat er tijdens de proclamatie namen vielen die overeen kwamen met mijn favorieten, zoals: Yoonji Kim, Alberto Ferro, Dmitry Shishkin, … Jammer dat we geen Belgen zullen zien in de halve finale maar toch kijk ik uit naar de halve finale!

Hieronder zijn paar quotes:

‘Het niveau van het concours is duidelijk te weerspiegelen in het tempo van de etudes: immens hoog.’

‘De eerste kandidate legde de lat zeer hoog, de klank die ze projecteerde door de zaal legde direct de toon van de competitie!’

‘Wij gaan van een 30%-70% naar een 25%-75% geslachtsverdeling. Dus een vierde van de halve finalisten zijn vrouwen!’

‘In de halve finale horen wij maar liefst 12 keer de 21ste van Mozart waarvan de helft met een eigen cadens!’

‘Een opvallend aspect van de eerste ronde: een afwezige jurylid?!’

Marie-François:

'Naar wie of wat is de Koningin Elisabeth wedstrijd op zoek?' Die vraag stelde ik me gisteren na de spannende proclamatie. Het was ongetwijfeld een zware taak voor de jury om de 76 kandidaten ieder afzonderlijk te beoordelen. Omdat een objectief oordeel altijd gepaard gaat met een grote mate aan subjectief aanvoelen.

Elke kandidaat beschikte over een duivelse techniek, die spijtig genoeg niet altijd in functie van de muziek stond. Als je naar een wedstrijd gaat met het idee om te imponeren, dan is dat volgens mij een foute ingesteldheid. Het draait uiteindelijk niet om te laten zien hoe snel je vingers hun werk kunnen doen op het klavier. Een pianist moet een verhaal vertellen, moet het publiek en de jury meesleuren in een interpretatie die op dat eigenste moment de juiste is. Het gebrachte klankspel moet er staan als een persoonlijkheid, ter ere van de componist.

Heb ik dat gehoord en gezien tijdens de voorronde? Bij sommige kandidaten wel. Sommige van mijn 'coup de coeurs' komen terug in de halve finale en ik kijk alvast uit naar hun optredens. Maar andere karakters die mij ontroerden en prikkelden, werden dan weer niet gekozen. Daarom ook de vraag die ik gisterenavond aan mezelf stelde: wat precies zoekt de jury dit jaar? We zullen het antwoord misschien vinden tijdens de halve finale? Nu twijfel ik alleszins nog.

Wouter Valvekens:

In de eerste ronde van de Koningin Elisabethwedstrijd 2016 was ik aanwezig tijdens de optredens van 22 kandidaten. Al vanaf de eerste drie kandidaten werd ik geïntroduceerd tot het immens hoge niveau dat dit concours typeert. Ik had eerder al de wedstrijd via livestream gevolgd, maar pas toen ik de eerste kandidaat een tiental meter van mij het podium zag opkomen, voelde ik de druk die op hun schouders ligt bij de eerste etappe van dit zware concours.

De spanning hing constant in de lucht en neemt toe wanneer sommige kandidaten, hoe uitstekend ze ook voorbereid zijn, onder deze druk tot wankelen komen. Eén ding is zeker, het concours ziet er een stuk intimiderender uit van dichtbij dan van veraf. Enkele kandidaten konden echter wonderen verrichten met het vooral academische repertoire van de eerste ronde. Zij konden het wedstrijdelement volledig naast zich neerleggen en op een eerlijke manier communiceren met het publiek, wat hen uiteraard een warme respons opleverde.

Helaas heb ik de optredens van Yannick Van de Velde en Florian Noack moeten missen. Ik heb ze achteraf beluisterd via de opnamen van Canvas. In Yannick Van de Velde vond ik een kandidaat met een ijzersterke voorbereiding die sterk in zijn schoenen stond. Het is indrukwekkend om een deel uit de ‘Grosse Sonate für das Hammerklavier’ van Beethoven, en de zesde Paganini-etude van Liszt op zo’n gelegenheid uit te voeren. Florian Noack heeft mij geraakt met zijn soepele, fantasierijke en soms breekbare klank in zijn Schubert-sonate. Allebei de Belgen hebben hun unieke identiteit kunnen overbrengen aan het publiek en de jury, wat volgens mij het uiteindelijke doel van concerteren is.